เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 100 มอบลูกประคำคุ้มภัย
แม้จ้าวเฟยเสวี่ยจะไม่เชื่อคำพูดของซูเฉิน แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกขอบคุณที่เธอมีต่อเขาลดน้อยลง หญิงสาวกล่าวกับซูเฉินด้วยท่าทีจริงจังว่า
“ถ้านายสนใจ ฉันอยากให้นายมาทำงานที่บริษัทของเราค่ะ”
กลุ่มบริษัทติ่งหมิงเป็นหนึ่งในสี่กลุ่มทุนยักษ์ใหญ่แห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผู้ที่สามารถเข้าทำงานในบริษัทแห่งนี้ได้ล้วนเป็นหัวกะทิที่สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง เรียกได้ว่าเป็นแหล่งรวบรวมบุคลากรมากความสามารถเอาไว้อย่างคับคั่ง
แต่จ้าวเฟยเสวี่ยกลับเอ่ยปากเชิญซูเฉิน นักเรียนที่ยังเรียนไม่จบชั้นมัธยมปลายด้วยซ้ำ ให้เข้ามาทำงานในกลุ่มบริษัทติ่งหมิง ความกล้าตัดสินใจเช่นนี้นับว่าน่าทึ่งอย่างแท้จริง
ซูเฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะขี้เล่นแล้วถามว่า
“ไม่ทราบว่าผมจะได้ทำงานในตำแหน่งอะไรเหรอครับ?”
จ้าวเฟยเสวี่ยเหลือบมองซูเฉินแวบหนึ่งก่อนตอบว่า
“ผู้ช่วยประธานบริษัทค่ะ”
ขณะกล่าวประโยคนี้ เธอพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบ ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา แต่ภายในใจกลับลอบคิดกับตัวเองว่า