เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87 พี่ใหญ่ขอเลี้ยงเหล้าสักแก้ว
“เจ้าหมอนี่ ร้ายไม่เบาเลยแฮะ”
เมื่อเห็นว่าในที่สุดจ้าวส่วงก็จีบหยางซานซานสำเร็จ ซูเฉินก็อดดีใจแทนไม่ได้ แม้จะไม่รู้ว่าจ้าวส่วงใช้วิธีไหน แต่เมื่อเห็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของตนมีความสุข เขาก็พลอยมีความสุขไปด้วย
กัวเซียนหลุดหัวเราะพรืดออกมา เธอเข้าใจมิตรภาพระหว่างซูเฉินกับจ้าวส่วงเป็นอย่างดี ทั้งสองต่างเป็นคนที่ถูกเพื่อนร่วมชั้นดูถูกเหยียดหยาม เมื่อมีชะตากรรมไม่ต่างกัน ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงแน่นแฟ้นเป็นพิเศษ
ที่สำคัญที่สุดคือจ้าวส่วงเป็นคนดี แม้ผลการเรียนจะย่ำแย่ไปหน่อย แต่เขากลับมีอัธยาศัยดีและรักพวกพ้องอย่างจริงใจ ทุกครั้งที่เกิดเรื่อง เขามักยืนเคียงข้างซูเฉิน พร้อมเผชิญหน้ากับนักเรียนทั้งห้องโดยไม่หวั่นเกรง เรื่องนี้ทำให้กัวเซียนรู้สึกชื่นชมเขาไม่น้อย
จ้าวส่วงอาจไม่รู้จักท่องบทกวีสละสลวยอย่าง ‘คนรู้จักมีมากมายทั่วหล้า แต่คนรู้ใจจะมีสักกี่คน’ ทว่าเขากลับใช้การกระทำของตนถ่ายทอดความหมายของบทกวีนี้ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ มิตรภาพระหว่างลูกผู้ชายเช่นนี้ทำให้กัวเซียนรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก