เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 78 นายจะต้องเสียใจที่รับงานนี้
“อะไรนะ หลี่หยวนป้า!”
ซูเฉินร้องลั่นด้วยความตกใจ จนลืมใช้วิชาส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณและตะโกนออกมาตรงๆ คนหลายคนที่อยู่ใกล้เขาที่สุดต่างสะดุ้งโหยง มองซูเฉินด้วยสายตาราวกับกำลังมองตัวประหลาด ก่อนจะค่อยๆ ขยับเท้าถอยห่างออกไปอย่างเงียบเชียบ
ภาพของเด็กหนุ่มร่างผอมแห้งคนหนึ่งผุดขึ้นในห้วงความคิดของซูเฉิน ในมือของเด็กหนุ่มถือค้อนเหล็กคู่หนักแปดร้อยชั่ง อาศัยเพียงตัวคนเดียวกับม้าหนึ่งตัวตะลุยไปทั่วใต้หล้า ทุบตีเหล่าผู้นำกบฏสิบแปดสายจนพ่ายแพ้ สังหารกองกำลังกบฏเจ็ดสิบสองสายจนแตกกระเจิง ไม่ว่าเงาร่างของเขาจะปรากฏขึ้นที่ใด แม้แต่ภูตผีและเทพเจ้าก็ยังต้องหวาดกลัว ทุกครั้งที่ค้อนเหล็กถูกเหวี่ยงออกไป โลหิตย่อมไหลนองเป็นแม่น้ำ
นั่นคือยอดนักรบผู้สามารถต่อกรกับคนนับหมื่นได้อย่างแท้จริง ทั้งยังเป็นจุดสูงสุดแห่งพละกำลังของขุนพลในตำนานโบราณ ชื่อเสียงและความดุร้ายของเขากลายเป็นสุดยอดตำนานเหนือตำนานไปแล้ว
หลังจากหายตกใจ ซูเฉินก็รู้สึกยินดีจนเนื้อเต้น
“อย่าบอกนะว่าแม้แต่หุ่นเชิดหลี่หยวนป้าก็สร้างขึ้นมาได้ หลงซวี ฉันรักนายที่สุดเลย!”