เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 58 ปราณแท้แห่งบุญกุศล
เฒ่าหวังยัดบัตรธนาคารใส่มือซูเฉิน ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มเบิกบาน
“นี่เป็นสิ่งที่อาจารย์สมควรได้รับครับ ด้วยบารมีของอาจารย์ ร้านขายยาจีนทั้งสี่แห่งของผมจึงมีกำไรเพิ่มขึ้นจากเดือนที่แล้วถึงร้อยละสิบเลยทีเดียวครับ”
ซูเฉินถึงกับพูดไม่ออก เมื่อมองใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเฒ่าหวัง เขาคาดว่ากำไรร้อยละสิบที่ว่านั้นคงมีมูลค่านับล้านหยวน มิน่าเล่าเฒ่าหวังถึงได้มีความสุขขนาดนี้
ในเมื่อเป็นสิ่งที่ตัวเองสมควรได้รับ ซูเฉินก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป เขาเก็บบัตรธนาคารเอาไว้พร้อมกับคิดในใจ
‘ถ้าพ่อกับแม่รู้เรื่องนี้เข้า คงคิดว่าเราไปปล้นธนาคารมาแน่ ๆ’
เขาเริ่มครุ่นคิดว่าจะรายงานเรื่องนี้ให้พ่อแม่ทราบยังไงดี
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเลขาซ่งที่โทรมาเชิญซูเฉินให้ไปร่วมงานเลี้ยงในคืนนี้ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเงินหนึ่งแสนหยวนของตัวเองยังอยู่กับถังฉีฉี เขาจึงตอบตกลงโดยไม่ลังเล
หลังจากอยู่พูดคุยกันอีกพักหนึ่ง ซูเฉินก็นึกถึงโอสถวิญญาณพยัคฆ์และโอสถหยกโลหิตที่กำลังหลอมอยู่ จึงขอห้องเงียบ ๆ จากเฒ่าหวังสักห้อง โดยบอกว่าต้องการพักผ่อน เฒ่าหวังรีบจัดเตรียมห้องให้อาจารย์ทันที ก่อนจะแยกตัวไปจัดการกิจการของตนเอง
“หลงซวี โอสถหยกโลหิตที่นายหลอมเป็นยังไงบ้าง?”