เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 ปีศาจผู้มีเมตตา
บทที่หนึ่ง ปีศาจผู้มีเมตตา
“อาจารย์ครับ ขอท่านโปรดเมตตาช่วยคนพวกนี้สักครั้งเถอะครับ” เฒ่าหวังมองภาพตรงหน้าด้วยความสงสาร จึงเอ่ยปากขอร้องแทนคนเหล่านั้น
“คนพวกนี้ทำชั่วจนเป็นนิสัย ไม่รู้จักสำนึกผิด บุญกุศลที่สั่งสมไว้ก็พร่องลงไปมาก สมควรได้รับบทลงโทษเช่นนี้แล้ว แต่หลังจากผ่านเคราะห์ครั้งนี้ไป พวกเขาก็จะรอดพ้นจากเคราะห์นองเลือดในภายภาคหน้า สำหรับพวกเขาแล้ว นี่ไม่นับว่าเป็นเรื่องเลวร้ายอะไร”
ซูเฉินลอบใช้ป้ายบุญกุศลตรวจสอบค่าบุญกุศลของพี่กังและนักเลงอีกสองสามคน ก่อนจะพยักหน้าแล้วกล่าวอย่างไม่รีบร้อน
เฒ่าหวังรู้สึกยินดีขึ้นมาทันที แม้จะฟังเรื่องบุญกุศลได้ไม่เข้าใจนัก แต่เขาก็จับใจความได้ว่าซูเฉินยอมให้อภัยคนกลุ่มนี้แล้ว จึงพยักหน้า ยกมือทั้งสองข้างขึ้นส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ ก่อนจะประกาศเสียงดัง
“ทุกคนอย่าส่งเสียงเอะอะ! อาจารย์ของฉันมีเมตตายิ่งใหญ่ ตอนนี้ท่านจะช่วยขจัดความทุกข์ทรมานให้พวกแกแล้ว แต่จำหน้าตาของอาจารย์ฉันเอาไว้ให้ดี ต่อไปถ้าใครกล้าล่วงเกินท่านอีก ฉันเฒ่าหวังจะไม่เกรงใจมันแน่!”
มาถึงขั้นนี้แล้ว ใครจะยังกล้าพูดคำว่า ‘ไม่’ ออกมาอีก?
พี่กังเป็นคนแรกที่รีบแสดงจุดยืนของตัวเอง
“ขอเพียงท่านปรมาจารย์ช่วยขจัดความทรมานให้พวกเรา ต่อไปถ้าใครกล้าพูดจาหาเรื่องท่านแม้แต่ครึ่งคำ ฉันจะสับมันให้เป็นเนื้อบดเอาไปโยนให้หมากิน!”