เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27 ความอ่อนโยนของกัวเซียน
“พูดอะไรของนาย ศาสตร์แห่งโอสถเดิมทีก็ถือกำเนิดขึ้นเพื่อการฝึกฝนปราณแท้อยู่แล้ว ทั้งยังนับเป็นแขนงหนึ่งของวิชาบำเพ็ญเพียร ศาสตร์แห่งโอสถกับวิถีแห่งปราณแท้ต่างเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน ให้ผลลัพธ์อันน่าอัศจรรย์อย่างยิ่ง”
เสียงของหลงซวีดังขึ้นในห้วงความคิดของซูเฉิน ดูเหมือนมันจะจนใจกับความไม่รู้ของเขาอยู่ไม่น้อย จึงค่อย ๆ อธิบายอย่างละเอียด
มันกล่าวต่ออย่างอดทนว่า
“เอาสภาพของนายท่านในตอนนี้เป็นตัวอย่างก็แล้วกัน ขอเพียงรวบรวมวัตถุดิบให้ครบ หลอม ‘โอสถหยกโลหิต’ ออกมาให้ได้สิบสองเม็ด จากนั้นใช้วิชาควบคุมลมหายใจตามวิธีที่กำหนดเพื่อหลอมรวมฤทธิ์โอสถเข้าสู่ร่างกาย เท่านี้ภายในร่างของนายท่านก็จะมีปราณแท้แล้ว”
มันหัวเราะหึ ๆ อย่างภาคภูมิใจเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อว่า
“นักพรตผู้หลอมโอสถตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ต่างก็ฝึกฝนปราณแท้ด้วยวิธีนี้ทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?”
“ฮ่า! คราวนี้รุ่งแน่!”
ซูเฉินทั้งตกใจทั้งดีใจจนกระโดดตัวลอย ก้มลงจุมพิตตราประทับหนี่ว์วาบนแขนของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ้มกว้างจนแทบหุบปากไม่ลง
“ซูเฉิน ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่คะ? เมื่อเช้าทำไมไม่ไปเข้าเรียนล่ะคะ? ฉันเป็นห่วงนายมากเลยค่ะ”