เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26 คราวนี้รวยแล้ว!
ซูเฉินสะดุ้งตกใจ เขาเข้าใจความหมายของท่าทางที่ผู้อาวุโสหวังแสดงออกมาเป็นอย่างดี การกางฝ่ามือออกมาครั้งหนึ่งหมายถึงห้าพันหยวน พอพลิกฝ่ามืออีกครั้งก็เป็นอีกห้าพันหยวน รวมกันแล้วเท่ากับหนึ่งหมื่นหยวนเต็มๆ!
แต่ไหนแต่ไรมา รายได้จากการตั้งแผงซ่อมรองเท้าของพ่อซูเฉิน รวมกับค่าจ้างจากการเป็นพนักงานทำความสะอาดของแม่ ยังได้เพียงสามสี่พันหยวนเท่านั้น ไม่นึกเลยว่าพอเขาเริ่มทำงานครั้งแรก เงินเดือนจะสูงถึงหนึ่งหมื่นหยวน!
เมื่อนึกถึงเรื่องการเรียน ซูเฉินก็ยังอดลำบากใจไม่ได้ เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า
“แต่ว่าผมยังเป็นนักเรียน มีเวลาไม่มากนัก คงมาทำงานที่นี่ทุกวันไม่ได้หรอกครับ”
เมื่อได้ยินว่าน้ำเสียงของซูเฉินเริ่มอ่อนลง เฒ่าหวังก็รู้สึกยินดีขึ้นมาทันที รีบโบกมือไปมาพร้อมกล่าวว่า
“ยอดฝีมืออย่างปรมาจารย์ซูจะต้องมาทำงานทุกวันได้ยังไงกันครับ? ขอเพียงตอนที่ทางร้านรับสินค้าล็อตใหม่ คุณสละเวลามาช่วยตรวจสอบคุณภาพและจำแนกระดับของตัวยาสักหน่อยก็พอแล้ว เดือนหนึ่งอย่างมากก็แค่สองสามครั้ง ไม่น่าจะกระทบกับการเรียนหรอกครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูเฉินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะตอบตกลงอย่างไม่คิดเกรงใจอีกต่อไป
“ถ้าอย่างนั้น การปฏิเสธก็คงเป็นการไม่ให้เกียรติ ผมขอรับน้ำใจของปรมาจารย์หวังไว้ก็แล้วกันครับ”
เฒ่าหวังดีใจเป็นอย่างมาก กล่าวด้วยความกระตือรือร้นว่า