ตอนที่ 144 หนึ่งขุนพลสำเร็จหมื่นกระดูกมอดไหม้

ทว่าไออุ่นแห่งชัยชนะนี้ กลับไม่อาจสร้างความอบอุ่นให้แก่ทุกมุมของแผ่นดินได้

ทางด้านถนนหลวงมีเส้นทางสายเล็กๆ สายหนึ่ง เมื่อผ่านทางสายนั้นไปจะมีหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านมีต้นเอล์มเก่าแก่ต้นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่

ใต้ต้นเอล์มเก่าแก่นั้นมีชายชราแซ่หวังผู้หนึ่ง เขากำลังยืนค้ำไม้เท้าอยู่

หวังเอ้อร์บุตรชายของเขา ผู้ซึ่งถูกเจ้าเมืองประทานนามให้ว่าหวังหู่ ได้เข้าเป็นทหารมาหนึ่งปีเต็มแล้ว ตอนที่จากไปเขาเคยกล่าวไว้ว่า หากรบชนะเมื่อใด จะต้องให้ผู้เผยแผ่ศาสนาในกองทัพช่วยตั้งชื่อให้ลูกของเขาให้จงได้

ยืนรอตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ ขาทั้งสองข้างเริ่มชาและดวงตาเริ่มพร่ามัว ทว่าเขายังคงจ้องมองทหารทุกนายที่เดินผ่านไปอย่างไม่วางตา

กองทัพเดินผ่านไปแล้วกองทัพเล่า

ในที่สุด นายกองหนุ่มผู้หนึ่งก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ในมือประคองป้ายไม้แผ่นหนึ่งไว้

เขาโค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง “ท่านลุง หู่จื่อจากไปที่ซาหลิงแล้ว... เขาเป็นชายชาตรีที่ยอดเยี่ยมมาก สังหารพวกชนเผ่าเร่ร่อนไปได้ถึงสิบคน!”

ชายชราแซ่หวังรับป้ายไม้นั้นมา

นิ้วมือของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง ลูบคลำอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะสัมผัสได้ถึงตัวอักษรสองตัวที่สลักไว้อย่างประณีต