ตอนที่ 142 กองซุนจ้าน: ม้าขาว ข้าจะทำให้มันไปแล้วไม่ได้กลับ!

ทหารสื่อสารชะงักไปครู่หนึ่ง

แม้แต่เศษเนื้อและเศษเหล็กก็ต้องเก็บกลับมา? เศษเหล็กยังพอเข้าใจได้ แต่เศษเนื้อเอามาทำไม? เอาไว้กินหรือ? ใครจะไปกินกันเล่า?

นี่มันขี้เหนียวเกินไปแล้วกระมัง?

ทว่าเขาไม่กล้าถามมากความ รีบหันหลังไปถ่ายทอดคำสั่งทันที

ไม่นานนัก งานทำความสะอาดสนามรบก็ดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เชลยชาวเซียนเป่ยหลายพันคนถูกทหารฮั่นคุมตัวให้เริ่มขนย้ายศพและเสบียงของพวกพ้องตนเอง

พวกเขาแบ่งเป็นกลุ่มกลุ่มละสองคน ใช้เลื่อนที่หลี่ฉางประดิษฐ์ขึ้นลากศพชาวเซียนเป่ยไปยังเมืองอินก่วนทางทิศใต้ เลื่อนที่ไถลไปบนพื้นหิมะมีความเร็วสูงมาก สะดวกสบายยิ่งกว่าใช้รถม้าเสียอีก

หากชาวเซียนเป่ยคนใดเรียนรู้ช้า จนเผลอไถลจนตายไป นั่นก็นับเป็นความสูญเสียตามปกติ

จากเชลยเซียนเป่ยกลายเป็นศพเซียนเป่ยเพื่อขนกลับไปยังเป๊งจิ๋วต่อไป