กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
เหอเหลียนเงยหน้าหัวเราะร่า ความอัดอั้นที่สะสมมาหลายวัน ความหงุดหงิดจากการบุกตีหลายวัน และเพลิงโทสะที่ถูกกองทัพฮั่นตรึงไว้ด้วยการป้องกันชั้นแล้วชั้นเล่า ทั้งหมดล้วนทะลักทลายขึ้นมาในใจ
“ทหารราบเพียงเจ็ดร้อยนาย กลับกล้าเอาตั๊กแตนมาขวางล้อรถ!”
“เล่าปี่ถึงคราวอับจนหนทางแล้ว นำคนไม่กี่ร้อยมาส่งตาย ช่างน่าขันสิ้นดี!”
แส้ในมือเขาตวัดไปข้างหน้าอีกครั้ง:
“กองทัพทั้งหมดฟังคำสั่ง! ไม่ต้องเกรงกลัวสิ่งใด!”
“ทหารม้าหนึ่งหมื่นนายตั้งแถววงนอก เฝ้าทางออกทั้งหมดไว้ให้ดี ป้องกันไม่ให้ทหารที่เหลือรอดหนีไปได้! กองกำลังหลักสามหมื่นนายบุกเข้าโอบล้อม อีกหนึ่งหมื่นนายสุดท้ายเป็นทัพหน้า บดขยี้ค่ายกลนี้ให้ราบ!”