กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เมื่อโฮจิ๋นระแวดระวังตัวแล้ว ก็ย่อมไม่มีทางสังหารเขาได้โดยง่ายอีกต่อไป
“ยามนี้จะทำอย่างไรดี?” ขันทีรับใช้ผู้หนึ่งเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนก
“ตื่นตระหนกไปไย!” เตียวเหยียงตวาดเสียงกร้าว “พวกเรายังมีไทเฮา! ยังมีต่งโหว! ขอเพียงพวกเราเฝ้ารักษาพระราชวังไว้ได้ โฮจิ๋นย่อมไม่กล้ากระทำการบุ่มบ่าม!”
ทว่าคำพูดของเขากลับไม่มีความมั่นใจเหลืออยู่เท่าใดนัก
ในขณะนั้นเอง ขันทีจากตำหนักฉางเล่อก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา:
“จางฉางซื่อ! จ้าวฉางซื่อ! ไทเฮามีรับสั่ง ให้พวกท่านรีบไปเข้าเฝ้าที่ตำหนักฉางเล่อเดี๋ยวนี้!”
เตียวเหยียงและจ้าวจงสบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นความไม่สบายใจในแววตาของอีกฝ่าย
เหอไทเฮา ท้ายที่สุดแล้วก็ยังคงยืนอยู่ข้างโอรสของนาง!
ตำหนักฉางเล่อ
เหอไทเฮานั่งอยู่บนเก้าอี้หงส์ สีหน้าเย็นชา