กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ณ โถงใหญ่จวนข้าหลวง บรรยากาศเงียบงันดุจสังหาร
ทุกคนยืนแยกฝั่งบุ๋นบู๊ตามลำดับ ทหารสอดแนมที่เพิ่งเร่งรีบกลับมาจากเมืองผิงเฉิงยืนอยู่ตรงกลางเพื่อรายงาน:
“กราบเรียนท่านแม่ทัพ ท่านเจ้าเมือง! เผ่าเซียนเป่ยรวบรวมทหารม้าสองหมื่นนาย ข้ามกำแพงเมืองจีนมาแล้ว กำลังมุ่งหน้ามาทางเมืองผิงเฉิง! ชนเผ่าตลอดรายทางล้วนถูกบีบบังคับให้เข้าร่วม ไม่เกินสิบวันก็จะยกทัพมาถึงหน้าเมือง!”
“ไอ้พวกโจรเซียนเป่ย!”
เตียวหุยตบฝ่ามือลงบนโต๊ะจนถ้วยชาสั่นไหวส่งเสียงดังเคร้ง:
“พวกเราเพิ่งจะฟื้นฟูเยี่ยนเหมินได้ดี พวกมันก็มาเสียแล้ว! พี่ใหญ่! ให้ข้าหนึ่งหมื่น ข้าจะบุกไปถึงวังหลวงเซียนเป่ย แล้วตัดหัวหัวหน้าเผ่าเซียนเป่ยผู้นั้นลงมา!”
“ท่านแม่ทัพจางกล่าวได้ถูกต้อง!” บังเต๊กลุกขึ้นประสานมือ “ข้าน้อยขอเป็นทัพหน้า จะทำให้พวกเซียนเป่ยไปแล้วไม่ได้กลับ!”