กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ณ ตำหนักแห่งหนึ่งในลกเอี๋ยง
พระเจ้าเลนเต้ได้ค้นพบวิธีเล่นใหม่ ๆ ด้วยตนเอง หลังจากผ่านศึกหนักก็เข้าสู่โหมดนักปราชญ์อีกครั้ง
เขาทอดกายพิงแท่นมังกร พลิกเล่นแผ่นหยกในมือพลางมองเตียวเหยียงและจ้าวจงที่อยู่ข้างกาย
“กองทัพของเล่าปี่ ใกล้จะถึงลกเอี๋ยงแล้วกระมัง?”
“ทูลฝ่าบาท ถึงเหยี่ยนซือแล้ว พรุ่งนี้จะเข้าเมืองพ่ะย่ะค่ะ” เตียวเหยียงก้มตัวตอบ
พระเจ้าเลนเต้พยักหน้า “เจ้าว่า ครั้งนี้เราควรปูนบำเหน็จเขาอย่างไรดี?”
เตียวเหยียงก้มศีรษะต่ำลงกว่าเดิม “ฝ่าบาททรงพระปรีชา ย่อมมีพระวินิจฉัย ข้าน้อยไม่บังอาจออกความเห็นพ่ะย่ะค่ะ”
พระเจ้าเลนเต้ยืดตัวตรง “เล่าปี่เป็นเชื้อสายของจงซานจิ้งหวัง หากนับตามลำดับอาวุโส เขายังเป็นน้องชายร่วมตระกูลห่าง ๆ ของเรา
ทว่าลูกหลานของจงซานจิ้งหวังนั้นมีเป็นหมื่นเป็นแสน เกลื่อนกลาดไปหมด เขาไม่มีรากฐาน ไม่มีเบื้องหลัง ในราชสำนักก็ไม่มีพรรคพวกใด”
“คนเช่นนี้ ใช้สอยได้อย่างวางใจ”