กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
วันถัดมา
เป่ยตงป๋ออวี้เพิ่งจะตื่นนอนในยามสาย
ทหารคนสนิทวิ่งหน้าตื่นมาที่หน้าประตู “ท่านแม่ทัพ! แย่แล้ว! เล่าปี่นำทัพมาอีกแล้ว! แถมยังยกมาทั้งกองทัพ!”
“มาอีกแล้วรึ?” เป่ยตงป๋ออวี้สีหน้ามืดครึ้มลง เขารีบสวมกางเกง คว้าดาบโค้งแล้วพุ่งตัวขึ้นไปบนกำแพงเมือง
เป็นดั่งคาด กองทัพฮั่นนอกเมืองตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบ
ดูแล้วยังคงน่าเกรงขามเช่นเดิม!
ธงใหญ่ปักอักษร “เล่า” สะบัดพริ้วไหวตามแรงลม
ทันใดนั้น ทหารม้านายหนึ่งก็ควบออกมาหน้ากองทัพฮั่น แล้วตะโกนสุดเสียงว่า
“ท่านแม่ทัพฮัน! เมื่อวานนี้จงหลางเจียงของข้าได้สนทนากับท่านอย่างถูกคอ วันนี้จึงได้จัดเตรียมสุราอย่างดีไว้ หวังเชิญท่านมาสนทนากันหน้ากองทัพอีกครา!”
บนกำแพงเมืองเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของฮันซุยเต้น!