เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
สองวันแรกที่ติดประกาศออกไป ผู้มาสมัครมีเพียงน้อยนิด
ผู้ที่มาส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนว่างงานที่ใช้ชีวิตในเผ่าไม่ได้เรื่องได้ราว ทั้งยังผอมแห้งแรงน้อยกันทุกคน
ยอดนักรบเผ่าเชียงหูตัวจริง ไม่ปรากฏตัวออกมาแม้แต่คนเดียว
ในยุคสมัยนี้ ชาวเชียงหูแทบจะกินไม่อิ่มท้อง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องโภชนาการที่สมดุล เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วชาวฮั่นแทบทุกคนล้วนกำยำล่ำสันกว่าชาวเชียงหูไม่น้อย
จ้าวฉ่างมองดูอยู่บนกำแพงเมืองด้วยความร้อนใจ จึงไปหาหลี่ฉาง
หลี่ฉางตอบกลับมาเพียงประโยคเดียวว่า
“ไม่ต้องรีบ จงรอ”
จนถึงวันที่สาม สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
หน้าที่ว่าการอำเภอเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมืดฟ้ามัวดิน กลุ่มผู้นำที่เดินนำหน้ามาคือยอดนักรบที่มีชื่อเสียงจากเผ่าใกล้เคียง
หนึ่งในนั้นมีคนหนึ่งชื่อม่อจี๋ ลำคอของมันหนายิ่งกว่าศีรษะ บนแขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากคมดาบ