เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
สีหน้าของกวนอูดูไม่สู้ดีนัก เขาลูบเครายาวพลางกล่าวว่า “น้องสาม จงใจเย็นลงก่อนเถิด เพียงแต่เหล่าขุนนางในราชสำนัก ไม่รู้จริงหรือว่าสถานการณ์ศึกนั้นเร่งด่วนเพียงใด?”
จูล่งวางทวนในมือลง “การทำศึกมิใช่เรื่องเล็ก ราชสำนักจำเป็นต้องชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย ก็ถือว่าสมควรแล้วมิใช่หรือ?”
“ชั่งน้ำหนักงั้นรึ?” เตียวหุยตบต้นขาฉาดใหญ่ “น้องสี่ เจ้าว่าอย่างไร! หัวสมองเจ้าดีที่สุด เจ้าช่วยตัดสินความให้ข้าหน่อยสิ!”
“พี่สาม ไม่ต้องรีบร้อน ปล่อยให้พวกเขาถกเถียงกันไปเถิด” หลี่ฉางยิ้มเล็กน้อย “ยิ่งถกเถียงกันนานเท่าใด ก็ยิ่งแสดงว่าเรื่องนี้จัดการยาก ยิ่งยากเท่าใด เมื่อเราไปถึง ความดีความชอบก็ยิ่งใหญ่เท่านั้น”
เตียวหุยได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่บ้าง เขาเกาหัวพลางกล่าวว่า “เจ้าหมายความว่า... ให้พวกเขาถกเถียงกันไปอีกสักสองสามวัน กลับจะเป็นผลดีต่อพวกเรางั้นรึ?”