กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลี่ฉางเพิ่งลงจากแท่นสูง เก็บกระบี่หมุนตัวกลับ ก้าวเดินไปได้เพียงก้าวเดียว ก็รู้สึกว่าเบื้องหน้าหมุนคว้าง ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนเกือบจะล้มลงไป
“น้องสี่ระวัง!”
ร่างสองร่างพุ่งตัวเข้ามาพร้อมกัน กวนอูใช้มือข้างหนึ่งประคองแขนของเขาไว้อย่างมั่นคง
เตียวหุยยิ่งทำเกินกว่านั้น เขาตรงเข้าประคองกึ่งโอบอุ้มร่างของหลี่ฉางขึ้นมา น้ำเสียงห้าวหาญเต็มไปด้วยความร้อนรน:
“เกิดอะไรขึ้น? เป็นเพราะนักพรตอสูรนั่นแอบเล่นตุกติกใช่หรือไม่? ข้าจะนำทหารบุกเข้าเมืองไปเดี๋ยวนี้ จะผ่าร่างเจ้าแก่ตัวนั้นให้ดู!”
“อย่าใจร้อน” หลี่ฉางพิงร่างไปบนตัวของทั้งสองคน พักใหญ่กว่าจะหายใจได้เป็นจังหวะ น้ำเสียงยังคงอ่อนแรง “ไม่เป็นไร เพียงแค่ร่ายรำอยู่หลายชั่วยาม จึงเหนื่อยล้าไปบ้าง”