ตอนที่ 273 ความจริงแล้วเราไม่อยากเป็นวิญญูชน

ตอนที่ 273 ความจริงแล้วเราไม่อยากเป็นวิญญูชน

พิธีเข้าหอหรือ

มือของซู่จิ่นชีที่ถือถ้วยชาพลันชะงักงัน ทว่าข้างหูกลับมิอาจห้ามถ้อยคำนี้ที่วนเวียนสะท้อนอยู่ได้

ล้วนรู้สึกว่าน้ำเสียงขององค์หญิงคล้ายดั่งพัดพาสายลมอันอบอุ่น โชยผ่านริมใบหูของเขา

ทว่ารอยยิ้มตรงมุมปากกลับกระเพื่อมไหวไปตามระลอกคลื่นที่ผุดพรายขึ้นในน้ำชา

พลันตระหนักได้ว่าตนเองคิดลึกซึ้งไปบ้างแล้ว แต่เมื่อมองดูองค์หญิงก็คล้ายกับยังอยากจะเอ่ยสิ่งใดอีก

เขาเหลือบมองเสนาบดีกระทรวงพิธีการที่เอามือปิดหูหลบไปแวบหนึ่ง จึงสะกดกลั้นรอยยิ้ม แล้วกระแอมไอเบา ๆ สองครา

ยามเห็นองค์หญิงมองดูเขาด้วยรอยยิ้มละไม ดวงตาสดใสคู่นั้นมีเพียงเงาร่างของเขา อีกทั้งยังมีรอยยิ้มชวนให้ขบคิดแฝงอยู่อีกสายหนึ่ง

เสียงหัวใจเต้นที่ยากจะกดข่มไว้ ยิ่งปั่นป่วนจนทำให้เขาแทบจะถือถ้วยชาไว้ไม่อยู่