กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 247 ข้าเพียงอยากให้ฝ่าพระบาททรงกอดข้า
พ่อตามิอาจชักช้าแม้แต่ครู่เดียว โอบประคองราชโองการมุ่งตรงไปยังจวนอัครมหาเสนาบดีกานในทันที ก็ได้ยินว่าจวนอัครมหาเสนาบดีกานก็มิต่างจากจวนอาจารย์ใหญ่ซือ ล้วนมีเสียงตกอกตกใจดังขึ้นระงม
ค่ำคืนนี้ ช่างไม่มีผู้ใดในเมืองราชาได้นอนหลับอย่างสงบสุขจริง ๆ
ท่านอัครมหาเสนาบดีกานเองก็สะดุ้งตื่นจากห้วงนิทรา มองดูพ่อบ้านที่วิ่งกระหืดกระหอบมารายงาน พอยืนยันซ้ำอีกรอบ สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที
เขาคว้าเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมแล้วก้าวยาว ๆ ตรงไปยังโถงใหญ่ ครั้นเห็นพ่อตาอุ้มราชโองการมาหาจริง ๆ จึงรีบลดเสียงต่ำเอ่ยถาม
“พระราชวังเกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ หรือว่าเมืองซั่งชิวมีตระกูลแม่ทัพก่อความไม่สงบขึ้นอีก”
“เรื่องนี้...ก็ ก็นับว่า...”
พ่อตามองสีหน้าเคร่งขรึมของท่านอัครมหาเสนาบดีกานแล้วรีบส่ายหน้า ทั้งยังเข้าใจได้เป็นอย่างดี