กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 233 หุบปากเดี๋ยวนี้ คำพูดนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว
อะไรกัน?
พวกจี้จิ่วแห่งสำนักศึกษาหลวงต่างยืนตะลึงงันไปนาน มองไปยังป๋อผิงหย่วนที่ยังคงยิ้มแย้มอย่างสุภาพ พยายามทำความเข้าใจความหมายในวาจานี้ของเขา
ทว่ากลับได้ยินรองเจ้าเมืองจิงจ้าวหยวนเอ่ยปากด่าทอออกมาตรง ๆ ว่า “เจ้ามีโรคประสาทหรืออย่างไร?”
“......”
ทุกคนมองดูบรรยากาศที่พลันแข็งค้างไปชั่วครู่ ต่างสบตากันด้วยความกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง พลางกระซิบเตือนรองเจ้าเมืองจิงจ้าวหยวน
“กะ...ก็ไม่จำเป็นต้องขวานผ่าซากถึงเพียงนั้น ทุกคนล้วนเป็นผู้ศึกษาเล่าเรียน ต้องสุภาพอ่อนโยนเสียหน่อย ด่าทอผู้อื่นเช่นนี้ไม่ดีเลย”
“ถุย!”
รองเจ้าเมืองจิงจ้าวหยวนโมโหจนแทบจะหัวเราะออกมา ไหนเลยจะมัวมาคำนึงถึงใจกว้างดั่งปัญญาชนอะไรกัน ถ่มคำหยาบออกมาคำหนึ่งทันที
เขายังคิดว่าการที่ป๋อผิงหย่วนสร้างความเคลื่อนไหวใหญ่โตปานนี้ จะมีความตั้งใจอันกว้างไกลประการใด