เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 212 ฝ่าพระบาทคือบุรุษหนุ่มที่เป็นของเฉพาะหม่อมฉัน
วาจานี้ช่างถูกใจนางยิ่งนัก
อวี๋ไต้ยิ่งเห็นคุณชายใหญ่จวนอัครมหาเสนาบดีกานรู้ความอยู่บ้าง จึงโค้งคิ้วอย่างสบายใจ ทั้งยังคิดจะเอ่ยชมเขาสักสองสามประโยค
“คุณชายใหญ่ตระกูลกานสมแล้วที่เป็นบัณฑิตจอหงวน ความคิดอ่านช่างปรุโปร่ง การตอบสนองว่องไวยิ่งนัก”
ไฉนฟังดูแล้วถึงมิได้น่าดีใจเท่าใดเล่า
กานฉือโจวหัวเราะไม่ออก เห็นองค์หญิงกำลังวางแผนว่าจะมาเอาสุราเลิศรสที่จวนอัครมหาเสนาบดีกานเมื่อใดจริง ๆ ก็รู้สึกทั้งอยากหัวเราะทั้งอยากร้องไห้อยู่บ้าง
ตนยังมิทันได้เป็นผู้เฒ่าจันทรา สุรามงคลก็ถูกมอบออกไปเสียแล้ว
ยังดีที่มอบไปล้วนเป็นสุราเลิศรสของท่านปู่
กานฉือโจวมิคิดอยู่นานอีก กลับไปคงต้องซ่อนสุราเลิศรสของตนไว้ให้ดีก่อน มิเช่นนั้นมักรู้สึกว่าคงรักษาไว้มิได้