ตอนที่ 207 ภาพพรรค์นั้นน่ะ ต้องเรียนรู้เอาไว้นะ

ตอนที่ 207 ภาพพรรค์นั้นน่ะ ต้องเรียนรู้เอาไว้นะ

รอยยิ้มของอวี๋ไต้ยิ่งสดใสเจิดจ้า นางเหลือบมองข้อมืออันงดงามได้รูปของตนเอง พลางยื่นออกไปเบื้องหน้าองค์พระราชนัดดา

มืออีกข้างก็ส่งกำไลหยกให้แก่องค์พระราชนัดดา เห็นฝ่าพระบาททอดพระเนตรมายังนาง แววพระเนตรนั้นอ่อนโยนยิ่งนัก

พระองค์กุมมือนางไว้ หยิบกำไลหยกออกมา สวมใส่ให้นางอย่างนุ่มนวลทว่าหนักแน่นจริงจัง

สัมผัสเย็นเยียบละเอียดอ่อนแนบสนิทอยู่บนข้อมือในชั่วพริบตา อีกทั้งยังทอประกายแสงนวลตาดั่งแสงจันทร์

ขับเน้นให้ข้อมือของนางดูสะคราญโฉมเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าดอกหงส์แดง

ช่างเจริญตายิ่งนัก

อวี๋ไต้ยิ่งรับรู้ถึงความเบิกบานสำราญใจในแววตาของตนได้อย่างชัดเจน นางมองไปยังองค์พระราชนัดดาแล้วเอ่ยปากชม

“สายตาของผู้บัญชาการใหญ่หานช่างเฉียบแหลมยิ่งนัก กำไลหยกวงนี้ช่างเหมาะกับคุณหนูน้อยในเรือนสตรี ผู้มีรูปโฉมงามล้ำจนจันทร์ยังต้องหลบเมฆาบุปผายังต้องละอายเช่นหม่อมฉันจริง ๆ เพคะ”