กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 167 ฝูงหมาป่า เจ้าจะดวลเดี่ยวหรือ
ยามนี้การล่าสัตว์ในป่าดุเดือดยิ่งนัก โดยเฉพาะแม่ทัพเฒ่าฮวากับเหล่าแม่ทัพเฒ่าอีกหลายคน ถึงกับยอมทุ่มเทเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อการล่าสัตว์
ทว่าในปากกลับยังคงสบถด่าไม่หยุดหย่อน ที่ด่าอยู่นั้นมิใช่องค์หญิงหรอกหรือ
เหยื่อของเหล่าแม่ทัพเฒ่าเช่นพวกเขานั้นต้องตกเป็นของนางทั้งหมด หากเช่นนี้นางยังเอาชนะไม่ได้ ผู้ที่ต้องอับอายขายหน้ามิใช่หน้าแก่ ๆ ของพวกเขาหรอกหรือ
“ทว่ายัยเด็กคนนั้นเล่า ไม่แน่ว่าอาจจะยังนอนเอกเขนกจิบชาอย่างสบายอารมณ์อยู่ในกระโจมค่ายอยู่เลย”
“ยัยเด็กบ้านี่ ช่างขี้เกียจนัก!”
นางนอนอยู่ พวกเขาก็มิยิ่งต้องทุ่มเทล่าสัตว์สุดชีวิตหรอกหรือ!
แม่ทัพเฒ่าฮวาโมโหจนยิงธนูติดต่อกันสิบกว่าดอก เมื่อเห็นว่าในที่สุดก็ล่าหมูป่าตัวนี้ได้แล้ว จึงค่อยรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง
ทว่ากลับเห็นร่างหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาอย่างกะทันหัน ถึงกับแย่งชิงเหยื่อของเขาไปอย่างโจ่งแจ้ง จึงแผดเสียงตะโกนออกไปทันควัน