กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 166 ผู้ใดกันที่จะถูกขู่ขวัญจนร้องไห้
เพียงต้องการการปกป้องจากนาง
เหตุใดถ้อยคำนี้เมื่อเข้าหูแล้ว จึงฟังดูไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก
อวี๋ไต้ยิ่งมองไปยังองค์พระราชนัดดาที่แย้มสรวลอย่างนุ่มนวล สายตาอดไม่ได้ที่จะทอดมองริมฝีปากที่โค้งขึ้นของฝ่าพระบาท สัมผัสได้ว่ามีรอยยิ้มพาดผ่านมุมปากของตนเองเช่นกัน
ค่อย ๆ ก้าวเท้าแผ่วเบาเข้าใกล้องค์พระราชนัดดา เห็นฝ่าพระบาทก้าวตามมาข้างหน้าก้าวหนึ่งแนบชิดเช่นกัน
ในป่ามีสายลมอ่อนพัดผ่าน แลเห็นปลายเส้นผมของตนตกลงบนหัวไหล่ของฝ่าพระบาทโดยไม่ตั้งใจ แววตาไหวระริกแผ่วเบา
ทว่ากลับแลเห็นฝ่าพระบาทโน้มกายยื่นพระกรรณเข้ามากะทันหัน อวี๋ไต้ยิ่งโค้งคิ้วและดวงตาอันอ่อนโยน เขย่งปลายเท้าแนบหูกระซิบแผ่วเบา
“ได้สิเพคะ”
“ได้สิ่งใดหรือ”
“หม่อมฉันมอบการปกป้องให้ฝ่าพระบาทได้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียวเพคะ”