0113

⬢⬢⬢

ตอนที่ 112 จักรพรรดิไท่จู่แห่งต้ากาน หลี่อวิ๋นฝาน นิกายศักดิ์สิทธิ์มาร หอหลิงเทียน

“เรื่องนี้มอบหมายให้ราชครูเป็นผู้จัดการเถิด!”

ราชินีเป่ยหม่างเอ่ยขึ้น น้ำเสียงดูเหนื่อยหน่ายอยู่บ้าง

ในฐานะผู้นำแห่งเป่ยหม่าง การทำให้ราษฎรพ้นจากภัยสงครามคือหน้าที่และความรับผิดชอบของนาง

หลักๆ คือกำลังของทั้งสองฝ่ายห่างชั้นกันเกินไป หากเดินไปในทางตรงข้าม สำหรับเป่ยหม่างแล้ว มันจะเป็นเพียงการสังหารฝ่ายเดียว

ราชครูเป่ยหม่างเข้าใจความนัย จึงก้มคำนับแล้วล่าถอยออกไป

ราชครูเป่ยหม่างรับคำ โค้งกายทำความเคารพแล้วล่าถอยออกไป

ใช้งบประมาณทั้งเป่ยหม่างเป็นสินเจ้าสาว เพื่อผูกสัมพันธไมตรีฉินจิ้นไปชั่วกาลนาน

อีกร้อยปีให้หลัง ผู้คนในชาติจะรับรู้ว่าข้อเสนอของตนนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด