เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 125
เมื่อหน้าท้องของจี้หวยเซียงใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ กู้อู๋จิ่นก็ใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงอยู่ทุกขณะ เขาต้องให้เธออยู่ในสายตาและคอยดูแลด้วยตัวเองตลอดเวลา ถึงจะพอวางใจได้บ้าง ช่วงหลังมานี้เขาถึงกับไม่ไปบริษัทอีกเลย แต่ทำงานอยู่ที่บ้านทั้งวัน โดยจั่วหยางจะนำเอกสารที่ต้องรอการอนุมัติมาส่งให้ที่อพาร์ตเมนต์ทุกวัน
ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่ตอนนอนหลับในเวลากลางคืน ขอเพียงจี้หวยเซียงขยับตัวนิดเดียว กู้อู๋จิ่นก็จะสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ตอนนี้ประสาทของเขาตึงเครียดและไวต่อสิ่งรอบตัวอย่างมาก
เมื่อเห็นรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ดวงตาของชายหนุ่ม จี้หวยเซียงก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน เธอพูดเสียงอ่อนโยนว่า
“จิ่นจิ่น ทำไมทั้งที่ฉันเป็นคนตั้งครรภ์ แต่กลับรู้สึกว่าคุณลำบากกว่าฉันอีกล่ะคะ?”
เธออ้วนขึ้น แต่เขากลับผอมลงไปไม่น้อย
“ก็เพราะฉันต้องเป็นห่วงแม่ลูกทั้งสามคนน่ะสิ”
นับตั้งแต่เธอตั้งครรภ์ ชายหนุ่มก็ยืนกรานมาตลอดว่าเด็กในท้องเป็นลูกสาว ด้วยความมั่นใจของเขา แม้แต่เธอเองก็พลอยเชื่อไปด้วยว่ากำลังตั้งครรภ์ลูกสาว
กู้อู๋จิ่นซุกศีรษะลงตรงซอกคอของเธอแล้วถูไถเบา ๆ เส้นผมสีดำของเขาสัมผัสผิวจนหัวใจของจี้หวยเซียงอ่อนยวบ
เวลานี้น้ำเสียงทุ้มแหบของเขากลับเจือความออดอ้อนอย่างหาได้ยาก