เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107
เมื่อจี้หวยเซียงกลับมาถึงเมืองเอส ท้องฟ้าก็มีฝนโปรยปรายลงมาเป็นละอองบาง ๆ สายฝนถี่ละเอียดราวกับเส้นด้ายนับไม่ถ้วน ปกคลุมทั่วทั้งเมืองให้ดูหม่นมัว
ตอนกลับถึงอพาร์ตเมนต์ เส้นผมและหัวไหล่ของจี้หวยเซียงเปียกฝนไปแล้วชั้นหนึ่ง แต่เธอไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย ทันทีที่เปิดประตู เธอก็รีบวิ่งเข้าไปด้านใน ทว่ากลับไม่พบกู้อู๋จิ่น
ใบหน้าเล็กซีดขาวยิ่งไร้สีเลือดลงอีก จี้หวยเซียงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยมือสั่นเทา กดโทรออกอีกครั้ง แต่สิ่งที่ได้รับก็ยังคงเป็นเสียงแจ้งว่าปิดเครื่อง
ขณะนั้นเหินไป๋เดินโยกร่างอ้วนกลมเข้ามาหา มันใช้ตัวถูไถเท้าของจี้หวยเซียง
“เหมียว เหมียว เหมียว”
แม้จะร้องเรียกหลายครั้ง แต่จี้หวยเซียงก็ไม่ได้สนใจมันเลย
เธอรีบโทรหาจั่วหยาง ผู้ช่วยของกู้อู๋จิ่นทันที
“กู้อู๋จิ่นอยู่ไหนคะ? เขาอยู่ที่บริษัทหรือเปล่า?”
น้ำเสียงนุ่มนวลของเธอแห้งแหบเล็กน้อย แฝงความร้อนรนอย่างชัดเจน มือที่ถือโทรศัพท์ก็กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว