กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102
เจี่ยงเมิ่งหว่านยกมือดึงกระโปรงบนตัวให้เรียบร้อยโดยไม่รู้ตัว ก่อนหันไปพูดกับคุณปู่กู้ด้วยความดีใจ
“คุณปู่กู้คะ อู๋จิ่นกลับมาแล้วค่ะ”
คุณปู่กู้เห็นหลานชายเดินเข้ามาตั้งนานแล้วเช่นกัน ในดวงตามีความประหลาดใจแฝงอยู่หลายส่วน แต่สีหน้ากลับไม่แสดงออก
เขาส่งเสียงฮึเบา ๆ
“ทำไมถึงยอมกลับมาได้ล่ะ?”
เจ้าหลานตัวดีนี่ แม้แต่ตอนเขาออกจากโรงพยาบาลก็ยังไม่มารับ เห็นชัดว่าในใจไม่มีปู่คนนี้อยู่เลย
กู้อู๋จิ่นเดินเข้ามา สายตาหยุดอยู่บนตัวคุณปู่กู้หลายวินาที ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“กลับมาเอาของนิดหน่อยครับ”
เมื่อเห็นกู้อู๋จิ่นเตรียมเดินเข้าไปด้านใน เจี่ยงเมิ่งหว่านก็รีบเรียกเขาไว้