เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51
ค่ำคืนในฤดูหนาว ท้องฟ้ามืดสนิทไร้แสงจันทร์ขาวนวลและดวงดาวระยิบระยับ มีเพียงความดำมืดและไอหนาวเย็นยะเยือก
อุณหภูมิลดต่ำลงเรื่อย ๆ แม้ฝนจะไม่ตก แต่ลมหนาวที่พัดผ่านก็ยังทำให้รู้สึกเย็นชื้น ราวกับแทรกซึมเข้าไปตามรอยต่อของกระดูกได้
ตอนกู้อู๋จิ่นกลับมา จี้หวยเซียงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผิวหนังส่วนที่โผล่พ้นเสื้อผ้ามีสีชมพูระเรื่อ ทั้งตัวยังอบอวลด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของครีมอาบน้ำกลิ่นดอกส้ม
“จิ่นจิ่น คุณกลับมาแล้ว”
เท้าที่สวมรองเท้าแตะนุ่ม ๆ ของจี้หวยเซียงหยุดลง เธอหันหลังเดินเข้ามาหาเขา
“หิวไหมคะ? ในครัวยังมีอาหารอยู่ค่ะ”
สีหน้าเย็นชาของกู้อู๋จิ่นอ่อนโยนลง เขาใช้นิ้วเรียวยาวคลายคอเสื้อ ปลดกระดุมออกสองเม็ด
“ไม่ต้องหรอก ฉันไม่หิว เกือบสี่ทุ่มแล้ว เธอรีบพักผ่อนเถอะ”
จี้หวยเซียงมีเวลานอนเป็นระเบียบมาก ปกติเธอจะเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ