เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50
เช้าตรู่ ท้องฟ้าสีเทายังคงหม่นมัว เมฆดำทะมึนราวกับสะสมไอน้ำเอาไว้มากมายจนหนักอึ้งและแทบจะกดต่ำลงมา ลมหนาวยังคงพัดผ่าน ใบไม้แห้งร่วงหล่นเกลื่อนริมถนนอีกครั้ง
จี้หวยเซียงตื่นตั้งแต่เช้า หลังล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อย เธอก็หยิบของที่เตรียมไว้แล้วเดินไปยังห้องนั่งเล่น
“จิ่นจิ่น ไปกันเถอะค่ะ”
เมื่อคืนเธอติดต่อหมอจีนแผนโบราณอาวุโสคนนั้นไว้เรียบร้อยแล้ว เพราะกลัวว่ากู้อู๋จิ่นจะเปลี่ยนใจ
ตรงโซฟา กู้อู๋จิ่นสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้มอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสงบนิ่ง ความสง่างามสูงส่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิดเผยออกมาอย่างชัดเจน
จี้หวยเซียงรู้สึกว่าทุกวันตัวเองต้องถูกความหล่อเหลาของเขาล่อลวงสักครั้ง ทั้งที่ยังไม่ได้กินเขาเสียที เธอช่างมีความอดทนสูงจริง ๆ
แต่ทั้งที่กู้อู๋จิ่นก็เป็นนักศึกษาปีหนึ่งเหมือนกัน เมื่อเทียบกับนักศึกษาชายในมหาวิทยาลัยแล้ว ความอ่อนเยาว์บนตัวเขากลับลดน้อยลงเรื่อย ๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคร่งขรึมทำให้ดูสุขุมมั่นคงมากขึ้น
แม้แต่ยามที่ทั้งสองใกล้ชิดกัน ความเงอะงะในช่วงแรกของเขาก็หายไปจนหมด เทคนิคการเกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นระหว่างจูบชำนาญเสียจนเหมือนคนมีประสบการณ์
เมื่อเห็นเด็กสาวเดินออกมา กู้อู๋จิ่นก็ลุกขึ้น มองใบหน้าที่แดงเรื่อเล็กน้อยของเธอ ก่อนยกมุมปากแล้วถามขึ้นอย่างกะทันหัน