เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 48
ฝนตกติดต่อกันมาหลายวันแล้ว ทุกสิ่งรอบด้านเปียกชื้นและเต็มไปด้วยโคลนเลน อากาศชื้นราวกับเกาะติดรูขุมขน ทำให้ผิวหนังส่วนที่โผล่พ้นเสื้อผ้ามีความชื้นเคลือบอยู่บาง ๆ
แตกต่างจากเมืองบีที่หนาวแห้งและมีลมหนาวพัดแรง ต้นฤดูหนาวของเมืองเอสกลับมีฝนเย็นชื้น หนาวเสียดแทงถึงกระดูก แม้ลมจะไม่แรงนัก แต่ความเย็นชื้นนั้นราวกับแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกของผู้คน
จี้หวยเซียงเป็นคนขี้หนาวมาแต่ไหนแต่ไร เธอจึงสวมเสื้อขนเป็ดตั้งแต่เนิ่น ๆ ภายในเสื้อคลุมสีขาวสะอาดมีเสื้อไหมพรมคอเต่าสีเหลืองครีมสวมอยู่ ขับให้ใบหน้าเล็กขาวราวหิมะยิ่งดูงดงามประณีต
เส้นผมยาวสีดำสนิทนุ่มลื่นทิ้งตัวอยู่ด้านหลัง ทำให้เธอดูเรียบร้อยน่ารักมาก
ทันทีที่เปิดประตู เธอก็เห็นเหิ่นฮุยนั่งรออย่างว่าง่ายอยู่ไม่ไกลจากประตู
เมื่อเห็นเธอกลับมา มันก็ส่ายตัวสีเทาเดินเข้ามาหาทันที ก่อนเงยหน้าขึ้นขอให้ลูบหัว
“เหมียว เหมียว”
หลังถูกลูบสองสามครั้ง เหิ่นฮุยก็หรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ ก่อนหันหลังวิ่งจากไป
ช่วงนี้เหินไป๋ฟื้นตัวได้ดีมาก กระดูกบริเวณที่หักใกล้จะหายแล้ว