เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15
“คุณลองดมอีกครั้งสิคะ”
ตอนที่เพิ่งฉีดน้ำหอม กลิ่นจะค่อนข้างเข้มข้น
กู้อู๋จิ่นไม่ได้ยกข้อมือขึ้นไปใกล้ปลายจมูกเพื่อสูดดม แต่ใช้มือโบกกลิ่นหอมจากบริเวณข้อมือแทน
กลิ่นหอมหวานจาง ๆ เจือกลิ่นนม ค่อย ๆ ซ้อนทับกับกลิ่นในความทรงจำของเขา
ท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่น หญิงสาวในชุดเรียบง่ายสง่างามเดินเข้ามาลูบศีรษะเด็กชาย
“เสี่ยวจิ่นเก่งจริง ๆ ได้ที่หนึ่งของทั้งชั้นปีอีกแล้ว วันนี้เป็นวันเกิดของลูก แม่กับพ่อเตรียมของขวัญไว้ให้แล้วนะ รอลูกกลับจากโรงเรียน พวกเราจะฉลองด้วยกัน”
เด็กชายที่ขึ้นชั้นมัธยมต้นเริ่มตัวสูงขึ้น ไม่ใช่เด็กตัวเตี้ยเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
เขาทำหน้าเคร่งขรึมอย่างเด็กที่ยังไม่โตเต็มที่ น้ำเสียงฟังดูหงุดหงิด แต่ดวงตากลับเป็นประกาย
“แม่ครับ ผมโตแล้วนะ อย่าขยี้หัวผมอีกสิ ทรงผมยุ่งหมดแล้ว”