เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14
ระหว่างทาง ฟางเจิงหาวติดต่อกันหลายครั้ง ดวงตาหรี่ปรือขณะเดินตามหลังกู้อู๋จิ่น
“นี่ ฉันว่าแล้ว นายเกิดนึกยังไงถึงมาเรียนที่มหาวิทยาลัยขึ้นมา?” ฟางเจิงง่วงมาก เมื่อคืนเขาทำงานที่บริษัทตลอดทั้งคืน คิดไม่ถึงเลยว่าเช้าตรู่จะถูกกู้อู๋จิ่นเรียกตัวกลับมหาวิทยาลัย
กู้อู๋จิ่นปรายตามองเขา “ถูกตาแก่ที่บ้านบ่นจนรำคาญจะตายอยู่แล้ว”
“ชิ หลอกผีเถอะ”
ฟางเจิงเบ้ปาก สีหน้าไม่เชื่อแม้แต่น้อย ตลอดสามปีในชั้นมัธยมปลาย จำนวนครั้งที่กู้อู๋จิ่นไปโรงเรียนนับด้วยนิ้วทั้งสิบยังได้ คุณปู่กู้โกรธจนแทบจะตีเขาให้ตาย แต่กู้อู๋จิ่นก็ไม่เคยกลัว หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ กู้อู๋จิ่นเคยเห็นใครอยู่ในสายตาเสียที่ไหน?
กู้อู๋จิ่นไม่พูดอะไรสักคำ
เช้าวันจันทร์มีตารางเรียนแน่นขนัด บนถนนจึงเต็มไปด้วยนักศึกษาที่กำลังเร่งรีบไปเรียน ผู้คนจำนวนไม่น้อยที่เดินผ่านต่างอดหันมามองกู้อู๋จิ่นไม่ได้ เพราะเขาโดดเด่นสะดุดตาเกินไป ทั้งรูปลักษณ์ที่เหนือกว่าคนทั่วไปและท่าเดินกะเผลก ทำให้หลายคนแอบรู้สึกเสียดาย
ฟางเจิงใช้มือลูบเส้นผมยุ่งเหยิงไปด้านหลังสองสามครั้ง แน่นอนว่าเขาสังเกตเห็นสายตาของผู้คนรอบข้าง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะชินเสียแล้ว เขาเหลือบมองกู้อู๋จิ่น ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของอีกฝ่ายมีเพียงความเฉยเมย ดูจะไม่สนใจสายตาเหล่านั้นยิ่งกว่าเขาเสียอีก
จี้หวยเซียงหยดน้ำหอมจากขวดลงบนกระดาษทดสอบกลิ่น กลิ่นหอมค่อย ๆ แผ่กระจายออกมา สดชื่น อ่อนโยนเล็กน้อย ทั้งยังเจือความหวานและกลิ่นนมจาง ๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างยิ่ง