บทที่ 485: ระหว่างเราต่างกันราวฟ้ากับเหว

บทที่ 485: ระหว่างเราต่างกันราวฟ้ากับเหว

ยามเช้าตรู่ ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง

ตงโจวอันกว้างใหญ่ไพศาล

ใต้ทะเลลึกสีดำสนิทที่คลื่นซัดกระหน่ำ มีดินแดนใต้สมุทรแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

ที่นี่คือหนึ่งในสี่ดินแดนต้องห้าม นั่นคือดินแดนหลานซี

ทั่วทั้งดินแดนหลานซีถูกปกคลุมด้วยกำแพงไร้รูปที่มองไม่เห็นชั้นหนึ่ง

มันแยกคลื่นทะเลที่ปั่นป่วนและกระแสน้ำเชี่ยวกรากออกไปจนหมด ภายในจึงเป็นโลกอันสงบสุขที่แตกต่างจากภายนอกโดยสิ้นเชิง

ในเวลานี้

ณ เมืองชายแดนเล็กๆ แห่งหนึ่งของดินแดนหลานซี

ชาวเมืองที่นี่ใช้ชีวิตกันอย่างสุขสบาย