กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 484: สามปี เดี๋ยวก็ผ่านไป
“เสี่ยวมู่มู่ วันนี้ย่าคงไม่ได้เจอเธอแล้วนะ”
“ช่วงเวลาสุดท้ายในเขตแดนมายานี้ ก็ควรเก็บไว้ให้คนที่เรารักสิ”
“ย่าจะรอเธออยู่ที่ดินแดนแห่งเซี่ยนะ”
พูดจบ เธอก็ถอนหายใจเบาๆ น้ำเสียงแฝงความจนใจอยู่หลายส่วน
“เฮ้อ... น่าเสียดายที่ความทรงจำในเขตแดนมายาไม่อาจเชื่อมต่อกับโลกแห่งความเป็นจริงได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้คนโง่หลินเย่าคนนั้นเตรียมทางหนีทีไล่ไว้ให้ตัวเองหรือยัง!”
สิ้นเสียง
รอยยิ้มตรงมุมปากของอีหลานกลับยิ่งกว้างขึ้นเล็กน้อย
สายตาของเธอยังคงทะลุผ่านราตรีอันไร้ที่สิ้นสุดไปหยุดอยู่บนตัวหลานชาย ก่อนอดแซวไม่ได้ว่า