กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 362: ฉันคิดถึงเขา……
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าที่เคยอ่อนโยนและสะเทือนใจของฮองเฮาพลันแข็งค้าง แทนที่ด้วยความตกตะลึงอย่างไม่อยากจะเชื่อ
เธอจ้องมองลูกสาวตรงหน้าเขม็ง
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจและไม่เข้าใจอย่างที่สุด ก่อนจะถามย้ำทีละคำด้วยเสียงแผ่วเบา
“ลูก คำว่า... จะทนได้นานแค่ไหน หมายความว่ายังไง?”
ซูเนี่ยนเหอชะงักไปเล็กน้อย แววตกตะลึงวาบผ่านดวงตา ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง
“แม่คะ พ่อ... ไม่ได้กำลังป่วยหนักจนใกล้ตายอยู่เหรอคะ?”
สิ้นเสียง บรรยากาศโดยรอบก็ตกลงสู่ความเงียบงันอย่างสมบูรณ์
เจียงโส่วตัวแข็งทื่อ มือผอมแห้งเหี่ยวที่กำไม้เท้าอยู่พลันกำแน่นขึ้น ร่างชราสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้