บทที่ 351: ขอแสดงความเสียใจด้วย

บทที่ 351: ขอแสดงความเสียใจด้วย

เขาขมวดคิ้ว ดวงตาขุ่นมัวไล่มองหลินมู่ตั้งแต่หัวจดเท้าอย่างละเอียดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ก็ยังมองอะไรไม่ออก จึงได้แต่กดความสงสัยนี้ไว้ในใจ

หลินมู่ยิ้มแล้วตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“ตาเฒ่า โลกใบนี้ไม่ใช่ว่าเต็มไปด้วยปาฏิหาริย์อยู่แล้วเหรอ?”

ทันทีที่เสียงของเขาสิ้นลง

ชายชราพลันยกมือขึ้นฟาดท้ายทอยของหลินมู่

ชิงเฮ่อที่เพิ่งผ่อนคลายลงข้างๆ พลันเกร็งตัวขึ้นอีกครั้ง

เขารู้สึกว่าวิญญาณที่เพิ่งลอยกลับเข้าร่างเมื่อครู่นี้ ถูกสะบัดปลิวออกไปอีกครั้งในพริบตา

เสียงทึบดัง “ปึง” ก้องขึ้น