บทที่ 308: นี่คงเรียกว่าดีใจสุดขีดจนกลายเป็นเศร้าสินะ?

บทที่ 308: นี่คงเรียกว่าดีใจสุดขีดจนกลายเป็นเศร้าสินะ?

จนกระทั่งประตูห้องนอนชั้นสองถูกเปิดออกเบาๆ

กลิ่นยาสงบประสาทอ่อนๆ ลอยเข้าปะทะใบหน้า

หน่วยคุ้มกันที่เฝ้าอยู่ในห้องกำลังจะก้มตัวทักทาย ก็ถูกจ้าวซานเหอยกมือห้ามเสียก่อน พร้อมส่งสัญญาณให้เขาออกไป

หลังประตูห้องปิดลงเบาๆ

จ้าวซานเหอผ่อนฝีเท้าลง ค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมพาดไว้บนข้อพับแขน แล้วเดินไปถึงข้างเตียงอย่างไร้เสียง

นายท่านนอนหงายอยู่บนเตียง หายใจสม่ำเสมอ ใบหน้าดูมีเลือดฝาดกว่าปกติเล็กน้อย มองไม่เห็นความผิดปกติใดๆ

เมื่อเห็นเช่นนั้น จ้าวซานเหอจึงค่อยวางใจลงได้อย่างหมดจด

เขาตัดสินใจอยู่ในใจ

เดี๋ยวกลับไปต้องจัดผู้ตื่นรู้ระดับหกมาสักคน