กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 306: นี่นายฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งฉันอยู่เหรอ?
หลินมู่ก้มตัวนั่งลงบนเบาะข้างคนขับ ก่อนยกมือปิดประตูดังปัง กั้นลมหนาวเสียดกระดูกเอาไว้ด้านนอกจนมิด
พอเห็นสภาพห่อเหี่ยวของกู้ชาง เขาก็อดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ ก่อนเอ่ยแซวว่า
“ยืนเหม่ออะไรอยู่ ขับรถสิ”
กู้ชางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ ยืดตัวที่เอนพิงอยู่ขึ้นมา แล้วฉีกยิ้มตอบ
“เมื่อกี้ฉันเพิ่งบ่นอยู่เลยว่านายทำไมยังไม่ออกมา หันกลับมาอีกทีนายก็ขึ้นรถแล้ว ฝีเท้านายเร็วกว่าที่ฉันคิดถึงอีกนะ”
พูดจบ เขาก็หยิบบุหรี่ออกจากซอง เคาะออกมาหนึ่งมวนแล้วยื่นให้หลินมู่
“เอาสักมวนไหม?”
หลินมู่ยิ้มแล้วรับมาอย่างเป็นธรรมชาติ “งั้นเอาสักมวน”