กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 118 งานเสร็จสะบัดชายเสื้อจากไป ซ่อนกายและนามไว้ให้ลึก
ชิวซานยังมองอะไรไม่ชัดอยู่พักใหญ่ ข้างหูมีเสียงฝนปรอยๆ ลมฤดูใบไม้ผลิก็พัดมากระทบข้างตัว
เขายกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ แต่ค้างไว้กลางอากาศ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหลายที ไม่ยอมพูดออกมาสักที
สวีชิงโจวบอกอีกว่า “คนที่เคยตากฝน คงทนเห็นคนอื่นตากฝนไม่ไหวหรอกนะ”
ชิวซานจ้องหน้าเขา “ท่านซินแส...”
สวีชิงโจวพูดต่อ “วันนี้ข้ากางร่มให้เจ้า ตอนนี้ข้าเอาร่มให้เจ้า ต่อไปเจ้าก็ไปกางร่มให้ชาวบ้านเมืองอวิ๋นแทนข้าเถอะ เจ้าเต็มใจไหม”
วินาทีนั้นชิวซานเหมือนจะเข้าใจ สีหน้าของเขาไม่งุนงงอีกแล้ว ค่อยๆ ดูจริงจังขึ้น มือที่ยกขึ้นก็ไม่ค้างอยู่แบบนั้นอีก
แต่ยื่นออกไปรับร่มคันนั้นอย่างเด็ดขาด แล้วลุกขึ้นยืนด้วย