ตอนที่ 117 ถือร่มคันนี้ไว้

ตอนที่ 117 ถือร่มคันนี้ไว้

เมืองอวิ๋น ยามเที่ยงวัน ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนฤดูใบไม้ผลิโปรยปรายลงมาบางเบา

สวีชิงโจวถือร่มเดินขึ้นมาบนกำแพงเมือง เสียงฝนตกเปาะแปะช่วยกลบเสียงฝีเท้าของเขาจนมิด

บนกำแพงเมือง ชิวซานสวมชุดคลุมยาวสีทองหม่น ยืนเอามือไพล่หลังทอดสายตามองออกไปไกลแสนไกล

เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้สายฝนสาดซัดเปียกชุ่มไปทั้งร่างโดยไม่ไหวติง

หัวคิ้วเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มอันหนักอึ้ง

กระทั่งสวีชิงโจวเดินมาหยุดอยู่ข้างกาย เขาก็ยังไม่หันกลับมามอง และสีหน้าก็ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ยังคงมองออกไปนอกเมือง มองดูความมีชีวิตชีวาใต้สายฝนแห่งฤดูใบไม้ผลินั้นอยู่ตลอดเวลา

ในก้นบึ้งของดวงตามีความอาลัยอาวรณ์อยู่อย่างล้นพ้น

ในฐานะยอดฝีมือขั้นเซียนเทียนชั้นแปด ชิวซานย่อมจับสัมผัสได้ว่าสวีชิงโจวเดินเข้ามา เพียงแต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้หันไปต้อนรับท่านซินแสเหมือนอย่างเคย