ตอนที่ 106 ความดี

ตอนที่ 106 ความดี

ชิวซานสูดหายใจเข้าลึกอย่างแรง ร่างกายเกร็งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แววตาที่เคยเหม่อลอยหายไป พลันกลับมามีประกายแสง

พึมพำกับตัวเองเบาๆ “จารึกชื่อในประวัติศาสตร์พันปี”

คำสี่คำนี้ราวกับสายธารใสที่ไหลริน พริบตาเดียวก็ปัดเป่าความกังวลทั้งหมดในใจเขาจนหมดสิ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า คำพูดประโยคเดียวจะทำให้ภายในใจซัดสาดราวกับเกลียวคลื่นลูกใหญ่ กู่ก้องไม่หยุด

คนเรามิใช่ต้นไม้ใบหญ้า ใครเล่าจะไร้กิเลสไร้ความต้องการ

สิ่งที่ชิวซานปรารถนาคืออะไร พูดให้ยิ่งใหญ่ ในใจเขาแบกเมืองอวิ๋นเอาไว้ทั้งเมือง พูดให้เล็กลงมา เขามีจิตใจที่เมตตาสงสารคน

คนเช่นนี้ แม้มิใช่อริยบุคคล แต่กลับมีจิตใจดั่งอริยบุคคล

ทว่าแม้จะเป็นอริยบุคคล ก็ย่อมมีความปรารถนามิใช่หรือ

และสำหรับเขาแล้ว หากต้องขออะไรสักอย่าง คำสี่คำของสวีชิงโจว ก็คือสิ่งที่เขาต้องการ