ตอนที่ 0007

ภาษีอากรของจักรวรรดิต้าฉินทั้งปีมีเพียงหนึ่งพันล้านกว่าตำลึงเท่านั้น หนึ่งหมื่นล้านตำลึงเงิน เว่ยเหอกล้าอ้าปากพูดออกมาได้จริง ๆ

“เหลวไหล!” เรื่องนี้ไช่เฉวียนคร้านที่จะตอบโต้เสียด้วยซ้ำ หากเจ้าจะบอกว่าข้าติดหนี้เจ้าสักสองสามหมื่นตำลึงหรือแสนกว่าตำลึงก็ยังพอฟังขึ้น หนี้หลายหมื่นล้าน ล้อเล่นอันใดกัน

ทว่าเว่ยเหอกลับเชิดคอขึ้นกล่าว “ฝ่าบาท ข้าน้อยสามัญชนมีสัญญากู้ยืมเงินอยู่ที่นี่ ด้านบนมีลายมือชื่อของอัครมหาเสนาบดีไช่ลงนามไว้ด้วยตนเอง ขาวดำชัดเจนเป็นหลักฐาน ขอฝ่าบาททรงให้ความเป็นธรรมแก่ข้าน้อยด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

กล่าวพลาง เว่ยเหอก็ชูสัญญากู้ยืมเงินขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ ขันทีเฒ่าเดินเข้ามาแล้วนำสัญญากู้ยืมเงินไปถวายแด่ฮ่องเต้

ด้วยความสงสัยเคลือบแคลง ฮ่องเต้ทรงรับสัญญากู้ยืมเงินมาจากมือขันทีเฒ่าแล้วเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะทรงแค่นเสียงเย็นชา แล้วขว้างสัญญากู้ยืมเงินในพระหัตถ์ลงไปเบื้องล่างทันที “ไช่เฉวียน เจ้าดูเอาเอง!”