ตอนที่ 0004

นับตั้งแต่ซื่อจงขึ้นครองราชย์เป็นต้นมา ก็ถือได้ว่าทรงมุ่งมั่นบริหารราชการแผ่นดินเป็นอย่างดี ทว่าเมื่ออำนาจการปกครองมั่นคงขึ้นเรื่อย ๆ เหล่าขุนพลก็เริ่มหมดความสำคัญ และเริ่มปรากฏร่องรอยของการถูกกดขี่ลิดรอนอำนาจ

การประชุมราชสำนักยามเช้า

“มีเรื่องจงกราบทูล หากไม่มีเรื่องให้เลิกประชุมได้!” ขันทีเฒ่าตะเบ็งเสียงร้องป่าว

“ฝ่าบาท ขอได้โปรดทรงให้ความเป็นธรรมแก่ขุนนางเฒ่าผู้นี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

ไช่เฉวียนที่ยืนอยู่หน้าสุดของแถวขุนนางฝ่ายบุ๋น พลันคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ ร้องไห้น้ำตานองหน้าร่ำไห้ทูล

“ไฉเซียง ร้องไห้ด้วยเหตุอันใดกันเล่า!” ฮ่องเต้ทรงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องราว