เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 60
หลังจากเนี่ยจี้ชิงพูดประโยคนี้จบ บรรยากาศก็เงียบลงทันที
เนี่ยจี้ชิงรอให้เซิ่งม่านเอ่ยคำขอโทษ เย่จือมีท่าทีสงบนิ่ง ส่วนเซิ่งม่านกัดริมฝีปากแน่น ความโกรธพลุ่งพล่านอยู่ในใจ
เนี่ยจี้ชิงพาเย่จือมาถึงบ้านจริงๆ แถมยังรออีกสักนาทีก็ไม่ได้เลยหรือ?
เซิ่งม่านจำต้องขอโทษเย่จือ เมื่อคืนเธอบังคับตัวเองให้ยอมรับความจริงข้อนี้แล้ว แต่พอเย่จือมายืนอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ เธอกลับไม่อยากเอ่ยปากอีก
เซิ่งม่านหันไปมองเนี่ยจี้ชิง เธอยังอยากพยายามแก้ไขสถานการณ์เป็นครั้งสุดท้าย จึงพูดด้วยน้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจอย่างยิ่ง
“แม่คะ หนูรู้แล้วว่าตัวเองผิด แต่เย่จือก็เป็นแค่คนนอก…”
ลึกๆ แล้วเธอหวังว่าเนี่ยจี้ชิงจะยอมผ่อนปรนให้เธอบ้าง อย่างน้อยก็อย่าทำให้เธอต้องขายหน้าต่อหน้าเย่จือถึงขนาดนี้
เย่จือคาดการณ์ไว้แล้วว่าเซิ่งม่านจะทำเช่นนี้
เธอมองเนี่ยจี้ชิงอย่างไม่รีบร้อน ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “คุณนายเซิ่ง ในเมื่อคุณหนูเซิ่งไม่มีเจตนาจะขอโทษ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ…”