เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 59
เย่จือเห็นกู้เหรินดูเหมือนกำลังยิ้ม จึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เธอดึงเขาให้ออกห่างจากขอบสระก่อน แล้วถามขึ้นว่า
“คุณยิ้มอะไร?”
รอยยิ้มตรงหางคิ้วของกู้เหรินยิ่งชัดเจนขึ้น ราวกับตอนที่พวกเขาเดินผ่านทางซึ่งเต็มไปด้วยดอกเหมยบานเมื่อครู่ กลิ่นหอมของดอกเหมยในฤดูหนาวเผลอปลิวมาแตะแต้มอยู่บนคิ้วและดวงตาของเขา
ในดวงตาสีดำสนิทมีประกายยิ้มบางๆ กู้เหรินเอียงหน้ามองเย่จือ และสัมผัสได้ถึงแรงที่เธอใช้คว้าตัวเขาไว้
แรงไม่น้อยเลย เธอจับเขาแน่นมาก ราวกับกลัวว่าเพียงชั่วพริบตาเขาจะหายไป
ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไร ก็ทำให้กู้เหรินอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย
ทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าเย่จือ น้ำเสียงเรียบเฉยของกู้เหรินมักรักษาไว้ได้ไม่นาน สุดท้ายก็จะค่อยๆ อ่อนโยนลง อ่อนโยนขึ้นเรื่อยๆ
กู้เหรินเบือนสายตา ก่อนเอ่ยเสียงเบาราวกับไม่ใส่ใจ
“ไม่มีอะไร”