เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37
กู้เหรินถามซ้ำอีกครั้ง เขายืนกรานอยากรู้คำตอบจากเย่จือ ทำให้เย่จือยิ่งลนลานกว่าเดิม เธอพูดตะกุกตะกักว่า “คุณ...คุณตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
กู้เหรินตอบช้า ๆ “ตื่นตั้งนานแล้ว”
เย่จือถาม “คุณตื่นแล้วทำไมไม่บอกฉัน?” ถ้าเธอรู้ตั้งแต่แรกว่ากู้เหรินตื่นแล้ว เธอคงเม้มปากสนิท ไม่พูดออกมาแม้แต่คำเดียวแน่นอน
กู้เหรินไม่ตอบ กลับถามเธอว่า “พูดสิ พูดคำที่คุณพูดเมื่อกี้ให้ผมฟังอีกครั้ง”
เย่จือครุ่นคิด ก่อนจะตอบว่า “ฉันบอกว่าคุณไม่รู้จักดูแลสุขภาพตัวเอง”
สีหน้าของกู้เหรินไม่เปลี่ยนแปลง “แล้วมีอะไรอีก?”
กู้เหรินเดาไว้นานแล้วว่าเย่จือคงไม่ยอมตอบง่าย ๆ มือของเขายังคงจับข้อมือเธอไว้แน่น ท่าทางเหมือนหากเธอไม่ตอบ เขาก็จะไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด
เย่จือเลือกตอบเฉพาะส่วนที่ไม่สำคัญว่า “ฉันบอกว่าถ้าคุณไม่กินยา คนในครอบครัวก็จะเป็นห่วง”
กู้เหรินผงกคางไปทางเย่จือ เป็นสัญญาณให้เธอพูดต่อ