เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36
กู้เหรินเสร็จงานตลอดทั้งวันและกลับมาถึงบ้าน เย่จือรีบเดินเข้าไปหา เธอเงยหน้ามองกู้เหริน มือประคองลิ้นจี่กว้าลวี่ไว้หลายลูก
เย่จือพูดว่า “นี่แพงเกินไปแล้ว”
กู้เหรินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “แล้วถ้ามันแพงล่ะ? ขอแค่คุณชอบก็พอ”
เย่จือรู้ดีว่าเธอจำเป็นต้องใช้เงินกับกู้เหริน แบบนี้ถึงจะส่งผลดีต่อเขา ช่วงนี้กู้เหรินไม่ประสบอุบัติเหตุอีกเลย
เย่จือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ได้ แต่ฉันไม่อยากกินลิ้นจี่กว้าลวี่คนเดียว”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินไปที่โต๊ะ หยิบลิ้นจี่กว้าลวี่ขึ้นมาหนึ่งลูกแล้วเดินกลับมาหากู้เหริน ระหว่างแกะเปลือก เธอก็พูดว่า “เรากินด้วยกันเถอะ”
กู้เหรินมองการกระทำของเย่จือเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร
เมื่อแกะเปลือกเสร็จ เย่จือก็ยื่นเนื้อลิ้นจี่ให้เขาโดยไม่ทันคิด “คุณลองชิมดูสิ”
กู้เหรินก้มมอง เนื้อลิ้นจี่ใสแวววาวราวกับผลึก นิ้วมือเรียวยาวสวยงามของเย่จือประคองเนื้อผลไม้อยู่ ปลายนิ้วเปล่งประกายดุจหยกภายใต้แสงไฟ