เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22
กู้เหรินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออก เขาเอียงตัวเล็กน้อย มือเรียวยาวปิดทับโทรศัพท์ไว้ แสงไฟริมถนนส่องสว่าง อาบไล้ร่างของเขาด้วยแสงนุ่มนวล ทำให้บรรยากาศเย็นชาและน่าเกรงขามรอบตัวเขาจางลงไปบ้าง
หลังจากวางสาย กู้เหรินก็หันมามองเย่จือ
“เดี๋ยวจะมีคนมาลากรถคันนี้ไป”
ทั้งสองสบตากัน ต่างมองเห็นเงาของตัวเองอยู่ในดวงตาของอีกฝ่าย
เย่จือนึกถึงเหตุการณ์ร้ายแรงที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ เธอมองกู้เหรินแล้วถามเสียงเบาอย่างไม่ค่อยมั่นใจว่า
“พวกเรายังจะไปคาสิโนกันอีกไหม?”
ทั้งคู่ต่างเดาได้ว่าอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนี้อาจเกี่ยวข้องกับการที่พวกเขาคิดจะไปคาสิโน ต่อให้เป็นเพียงความคิดแวบหนึ่ง เหตุการณ์เช่นนี้ก็ยังเกิดขึ้นได้
กู้เหรินส่ายหน้า “กลับโรงแรมกันเถอะ”
โรงแรมเอ็มจีเอ็ม สกายโลฟต์อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ กู้เหรินกับเย่จือไม่ได้เรียกรถแท็กซี่ เพราะกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นอีก จึงตัดสินใจเดินกลับโรงแรม