เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10
เย่จือนึกถึงรถไมบัคที่จอดอยู่ด้านล่างบริษัทเมื่อครู่ รวมถึงคนที่พี่จู้พูดถึงว่าเป็นคนคอยหนุนหลังเธอ
เธอนึกถึงกู้เหรินขึ้นมาทันที นอกจากเขาแล้ว เธอก็คิดไม่ออกว่าจะมีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเธอในช่วงเวลาพิเศษเช่นนี้อีก
เย่จือไม่ได้กลับบ้านทันที แต่ตรงไปยังห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อกระดูกหมู ตั้งใจจะนำกลับไปเคี่ยวน้ำซุปให้กู้เหริน ถือเป็นการตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ จากเธอ
ทันทีที่กลับถึงบ้าน เย่จือก็เริ่มเคี่ยวน้ำซุป เธอเคี่ยวน้ำซุปไปเรื่อย ๆ จนถึงช่วงเย็น กลิ่นหอมเข้มข้นอบอวลไปทั่วบ้าน
เวลานี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว แสงไฟนีออนส่องให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนดูสว่างขึ้น เย่จือเทน้ำซุปใส่กระติกเก็บความร้อนให้เรียบร้อย ก่อนจะออกเดินทางไปโรงพยาบาลทันที
เย่จือตั้งใจสวมเสื้อยืดสีเข้มที่ดูธรรมดาไม่มีอะไรสะดุดตา กดหมวกลงต่ำ ส่วนหน้ากากอนามัยก็ปิดบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง
บรรดาปาปารัซซีที่เฝ้าอยู่หน้าโรงพยาบาลเพิ่งกลับไป พวกเขาปักหลักรออยู่หลายวัน แต่ก็ถ่ายภาพข่าวเด็ดอะไรไม่ได้ สุดท้ายจึงต้องกลับไปมือเปล่า
เย่จือขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้นที่ห้องพักผู้ป่วยของกู้เหรินตั้งอยู่ เมื่อผลักประตูเข้าไป เธอก็เห็นกู้เหรินกำลังพิงหัวเตียง ก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ในมือ